 |
และเมื่อผมเรียนจบ ม.3 ผมตั้งใจที่จะไปเรียนต่อที่ "ไทยวิจิตรศิลป" แต่ช่วงนั้น ไทยวิจิตรศิลปมีชื่อเสียงโด่งดังมากในเรื่องของการ "ยกพวกตีกัน" ทำให้ทางบ้านไม่อนุญาติให้ผมไปเรียนต่อที่นั้น มันเลยเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต ทำให้ผมเริ่มห่างเหินจาก ศิลปะ ไปเรื่อยๆ เพราะผมได้เลือกมาเรียน "คอมพิวเตอร์ธุรกิจ" จนเรียนจบ ปวช. ปวส. ป.ตรี ก็แล้วก็ยังไม่ได้เข้าไกล้วงการสักเลยแม้แต่น้อย หลายคนเริ่มสงสัยว่าทำไมผมถึงเปลี่ยนมาเป็นช่างสักได้ เรื่องมันเริ่มจากตรงนี้ครับ
หลังจากที่ผมเรียน ป.ตรี สาขา "เทคโนโลยีสารสนเทศ" ผมก็ได้เข้าทำงานเป็น Admin , IT Support ตามบริษัทต่างๆ อยู่ 2 ปี สนผมเริ่มอิ่มตัว ไม่อยากเป็นลูกจ้างใครอีกแล้ว ไม่ชอบระบบชีวิตของตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย ผมตัดสินใจลาออกจากงานประจำ เปลี่ยนมาขายของ Online ซึ่งไปได้สวยมากๆ
แต่มาวันนึงแม่ผมมาพูดกึ่งเล่น กึ่งจริง ว่า "ลองเปิดร้านสักดูไหมลูก" ตอนนั้นผมก็งง ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะทำมันจริงๆหรอกเพราะผมทำไม่เป็น ไม่มีความรู้ ไม่เคยรู้จักใครที่สัก ไม่ใครรู้จักช่างสักที่ไหน ไม่เคยเข้าร้านสัก กลัวร้านสัก แค่คิดว่าจะต้องเริ่มเดินเข้าไปซื้อของในร้านสักก็ไม่กล้าแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร รู้แค่ว่ากลัว จนผ่านมาหลายวัน ผมลองตัดสินใจ หาข้อมูลร้านขายอุปกรณ์สักตาม Google ดูว่ามันต้องใช้อะไรบ้าง ซื้ออะไรบ้าง ราคาแพงไหม จนได้ร้าน
ผมตัดสินใจสั่งซื้อ และรวบรวมความกล้า ไปรับสินค้าเอง เพราะเราทำไม่เป็น ไม่รู้ว่าเครื่องมือมันใช้ยังไง ต้องให้ที่ร้านเค้าแนะนำวิธีใช้ให้เรา ได้อุปกรณ์มาวันแรก ก็เริ่มอยากลองของ แกะหนังเทียม ออกมาลอกลาย แล้วสักเล่นเลย ความรู้สึกแรกเลย คือ ทำไมมันยากจังวะ เช็ดก็ยาก ทำไมมันเละเทะแบบนี้ เลอะเต็มโต๊ะไปหมด ผมก็เริ่มหาวิธีว่ามันต้องเป็นประมาณไหน จับทางเอา นั่งงมอยู่ 3-4 ช.ม. จนไม่ไหวแล้ว อยากลองกับผิวคน จะได้รู้ว่าแมร๋งจะยากเหมือนกันไหม จะได้จบๆกันไป ผมตัดสินใจเก็บของ และในหัวผมมีแต่คำว่า เสียดายเงินชิบหายเลย (เพราะผมขายจักรยาน เพื่อไปซื้อเครื่องสักชุดนี้มา) เก็บของเสร็จผมนั่งอยู่กับตัวเองไปพักหญ่ๆ หาลายสักสวยๆ ให้น้องช่วยหาว่าแบบไหนสวย ว่ามันชอบแบบไหน ตี 1 กว่าๆ น้องผมส่งรูปลายสักเข้ามาใน Line บอกว่าอันนี้สวย
ตอนนั้นในหัวผมคิดได้แค่ว่า เอาน้องเนี่ยแหละหวะเป็นหุ่นให้ผมได้ลอง เลยแกล้งบอกไปว่า สักไหมหละสักให้ จะได้ลองกับผิวคนจริงๆด้วย และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น น้องผมดันตอบตกลง แต่ให้ผมวาดแบบให้ใหม่หมดเลย แต่เอาแนวประมาณแบบที่น้องผมส่งมา ผมตอบตกลง น้องผมแอบแม่ลงมาให้ผมสักให้ตอน ตี2 ผมก็ไม่รอช้า บรรเลงลงแขนน้องผมเลย ความรู้สึกแรกของผมคือ เห้ยแมร๋งง่ายกว่าสักบนหนังเทียมเยอะเลย เช็ดก็ง่าย สักก็ง่ายกว่า สักกันจนเกือบ 6โมงเช้า และนี่คือ ลายสัก ลายแรกในชีวิตของผม
หลังจากสักให้น้องชายผมเสร็จ ผมเริ่มอยากหาเงินจากการเป็นช่างสักแล้วสิ อยากเอาทุนคืนแล้วสิ เพราะผมก็ไม่ได้เป็นคนมีเงินอะไร ลงทุนไปแล้วก็อยากได้คืน แต่จะให้รับงานคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ ใครจะมาสักกับเราจริงไหมครับ ผมเริ่มนั่งคิดว่าเอายังไงต่อดี ผมเริ่มปริ้นลายสักออกมาจำนวนนึง ไม่เยอะมาก พอมีให้เลือก ผมมีน้าอยู่ที่ จ.เพชรบุรี ทำงานโรงงาน ในโรงงานมีแรงงานพม่าเยอะ เลยให้น้าลองพูดถามพวกพม่า อยากสักไหม คิดไม่แพง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ ฝ่ามือละ 300 บาท ขาวดำ อยากสักลายประมาณไหนให้บอกมา แล้วผมก็ปริ้นลายแนวนั้นไปให้เลือก 3-4 รูป ก็นัดวันเอา ผมขี่มอไซค์ไป จ.เพชรบุรี เพื่อไปสักให้กับพม่า เพราะแค่อยากฝึกมือ
และแรงงานพม่านั้นเองที่เป็นครูให้กับผม ผมไม่มีใครสอนเทคนิค ผมไม่รู้จักใคร ผมไม่รู้ว่าราคามันคิดกันยังไง ผมก็มั่วเอา งมเอา กับผิวของแรงงานพม่าเนี่ยแหละครับ และนี้คืองานสัก ที่2 3 4 ของผมครับ
หลังจากสักงานแก้ให้น้าผม ผมก็ได้ไปสักให้แรงงานพม่าอยู่เรื่องๆ เกือบๆเดือน ผมเริ่มอยากมี Logo ร้านเป็นของตัวเอง เลยได้นั่งวาดเล่นๆ ออกแบบเล่นๆ และก็ได้สร้างมันขึ้นมาจริงๆ วาดขึ้นจาก โทรศัพท์ ของผมเนี่ยแหละครับ
ด้วยต้นทุนผมมีน้อย ผมก็วิ่งสักนอกสถานที่อยู่พักนึง สนเริ่มอยากจะมีร้าน แต่ด้วยความที่เงินทุนเราไม่มี ราคาสักเราก็ไม่ได้แพง เลยตัดสินใจ ทำร้านอยู่ที่บ้าน ร่วมกับแม่ไปก่อน หลังจากหันมาทำร้านอยู่ที่บ้านแล้ว ก็เริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น ผมก็เริ่มฝึกด้วยตัวเอง อยากทำอะไรเป็นก็ฝึกเองมั่วเอง มั่วกับผิวลูกค้าบ้าง กับผิวตัวเองบ้างจนรู้ จนเป็น
จนปัจจุบันนี้ ผมเก็บประสบการณ์มาแล้วเกือบ 2ปี ก็ยังทำร้านอยู่ที่บ้านเหมือนเดิมครับ งานทุกงานที่ผมทำออกมา ผมตั้งใจทำด้วยใจ ทำเหมือนสักผิวของตัวเอง เอาใจใส่ทุกงาน ไม่มีงานไหนที่รีบทำลวกๆ แน่นอนครับ ไม่ว่าจะงานโปร งานราคาเต็ม ผมทำเต็มที่ทุกงานแน่นอนครับ เพราะงานสักตอนนี้เป็นงานที่ผมรักไปเรียบร้อยแล้ว ท่านใดสนใจงานสักให้ Pabird Tattoo เป็นที่ปรึกษา สิครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น